Fragment ze wstępu

Spędziłem u boku biskupa Álvaro wiele casu od 1976 roku prawie do jego śmierci. Razem z innymi osobami towarzyszyłem mu wielokrotnie w letnie wakacje, przy pracy i podczas wypoczynku, daleko od codziennych zajęć biskupa Álvaro w Rzymie. Dość często udawałem się też do Wiecznego Miasta, żeby zająć się zadaniami zlecanymi przez Prałata Opus Dei. Bardzo szybko poczułem potrzebę przedstawienia uprzejmej, ale zdecydowanej osoby biskupa Álvaro del Portillo, który za życia pragnął się ukryć a nawet zniknąć za Założycielem Opus Dei, którego był „najwierniejszym synem i następcą”, jak głosi przeznaczona do prywatnego odmawiania modlitwa o wstawiennictwo Sługi Bożego.

Życie Álvaro del Portillo kierowało się charyzmatem normalności charakterystycznym dla skromnych osób, które osiągają szczyty doskonałości nie robiąc niczego dziwnego ani wyzywającego. Pewnej nocy w 1985 roku zapisałem w Solavieya (Asturia): „kolejny dzień, bardzo normalny pod każdym względem, o takim pogodnym wyrazie, pełen modlitwy i pracy, który przeżywa się obok biskupa Álvaro”. Otóż wcielał on w tak przykładny sposób duchowość świecką Opus Dei, że u jego boku wydawał się nabierać życia tekst Św. Josemaríi Escrivy na temat Najświętszej Maryi Panny w książce To Chrystus przechodzi, 148: „Maryja uświęca to wszystko, błędnie przez niektórych uważane jako nie wzniosłe i bez wartości: codzienne zajęcia, małe szczegóły ważne jednak dla osób przez nas kochanych, rozmowy, odwiedziny krewnych lub znajomych. Błogosławiona codzienność, która tak bardzo może być wypełniona miłością Boga!”

Powierzyliśmy się opiece Don Álvaro, odmawiając modlitwę z jego obrazka i dzięki łasce Bożej w jakiś sposób zawsze znalazły się pieniądze na uregulowanie należności.

Otrzymaliśmy również wiele innych łask dzięki wstawiennictwu Don Álvaro, między innymi pokój i harmonię w naszej rodzinie – jest nas sześcioro, każdy ze swoimi trudnościami. Za wszystko to chciałbym podziękować dobremu Bogu, który dał nam tak wspaniałego orędownika.

P.M., San Giovanni La Punta (Włochy)

24 czerwca 2008
Tego samego dnia Kościół świętuje liturgiczne wspomnienie św. Josemaria, założyciela Opus Dei.

Proces został otwarty 5 marca, 2004. Obecny prałat  Opus Dei, biskup Javier Echevarría, został wyznaczony przez Kongregację ds. Beatyfikacji i Kanonizacji do prowadzenia procesu beatyfikacyjnego swego poprzednika.

Jednak, biskup Echevarría poprosił kardynała Ruini’ego o wyznaczenie trybunału w wikariacie diecezji rzymskiej, który mógłby przyjąć jego świadectwo oraz oświadczenia kilku innych świadków.

Pozostali świadkowie złożyli swoje oświadczenia przed trybunałem prałatury w Rzymie lub w diecezjach, w których przebywali.

Ks. Flavio Capucci, postulator sprawy, podziękował trybunałowi wikariatu za wykonaną pracę.  Przypomniał także rok 1978, kiedy to rozpoczął się proces św. Josemaríi oraz słowa prałata Alvaro del Portillo, który podkreślał, iż prosząc papieża o otwarcie procesu założyciela, Opus Dei nie szuka własnej chwały ale chwały Kościoła. “Dziś,” stwierdził Capucci , “całym sercem powtarzamy te słowa.”

Następny etap procesu odbędzie się kiedy swoje posiedzenia zakończy rzymski trybunał prałatury.  Po otrzymaniu materiału zebranego w trakcie obu procesów, postulator opracuje positio będące biografią sługi Bożego zawierającą dowody heroiczności jego cnót.

We właściwym czasie, postulator przekaże positio Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

04 lipca 2007

Salvador Bernal
WSPOMNIENIE O BP. ALVARO DEL PORTILLO, PRAŁACIE OPUS DEI

Z języka hiszpańskiego przełożył Bronisław Jakubowski

WPROWADZENIE

23 marca 1994 roku o świcie, w Rzymie umarł biskup Álvaro del Portillo, Prałat Opus Dei. Wiadomość o tym zastała mnie w Madrycie kilka minut po dziewiątej rano. Kiedy dowiedziałem się o tym, byłem w trakcie pisania artykułu, który miałem dostarczyć madryckiemu dziennikowi przed piątą po południu. Pracowałem w pośpiechu, ale równocześnie budziły się we mnie te same wrażenia, jakich doznałem 26 czerwca 1975 roku, kiedy zmarł Św. Josemaría Escrivá de Balaguer. Pisałem nawet wówczas podobny tekst, jak stwierdziłem odnalazłszy własny publicystyczny komentarz sprzed prawie dwudziestu lat zatytułowany Convertir las lágrimas en oración (Przemienić łzy w modlitwę).

„Dlatego to ogarnia taka żałość, gdy umiera przyjaciel, i taki mrok bólu, dlatego słodycz przemienia się w gorycz, serce tonie we łzach” , głosił w swoich «Wyznaniach» Św. Augustyn, wielki znawca sprzeczności rozdzierających ludzkie serce, świadomy, że stworzenia nie są zdolne zaspokoić pragnienia szczęścia. Nie znalazłem lepszego sposobu na opisanie moich uczuć owego marcowego poranka. To wrażenie nasilało się, kiedy uświadomiłem sobie, że nie zobaczę już przyjemnej postaci człowieka, który umęczony niezliczonymi walkami, rozdawał miłość pełnymi rękami i nigdy nie przestał kochać jak młodzieniec.

Spędziłem u boku biskupa Álvaro wiele godzin od 1976 roku prawie do jego śmierci. Razem z innymi osobami towarzyszyłem mu wielokrotnie w letnie wakacje, przy pracy i podczas wypoczynku, daleko od codziennych zajęć biskupa Álvaro w Rzymie. Dość często udawałem się też do Wiecznego Miasta, żeby zająć się zadaniami zlecanymi przez Prałata Opus Dei. Bardzo szybko poczułem potrzebę przedstawienia uprzejmej, ale zdecydowanej osoby biskupa Álvaro del Portillo, który za życia pragnął się ukryć a nawet zniknąć za Założycielem Opus Dei, którego był „najwierniejszym synem i następcą”, jak głosi przeznaczona do prywatnego odmawiania modlitwa o wstawiennictwo Sługi Bożego.

W październiku 1976 roku ujrzała światło dzienne moja książka Josemaría Escrivá de Balaguer, Szkic biografii Założyciela Opus Dei , która została szeroko rozpowszechniona. Dlatego przedstawiając obecnie książkę o biskupie Álvaro del Portillo pragnę przestrzec Czytelników, że próbuję opisać jego osobowość z pozycji moich wspomnień i przeżyć, oczywiście nie pomijając innych obiektywnych faktów i danych. Moje informacje skupiają się na decydujących momentach życia biskupa Álvaro i są inspirowane wydarzeniami, których jestem naocznym świadkiem, oraz na nich oparte.

Obowiązkowa wydaje mi się inna uwaga – te stronice zakładają pewną znajomość historii Opus Dei i jego Założyciela. Podaję tylko niezbędne szczegóły, aby umiejscowić moją relację albo moje wrażenia. Kiedy jest to możliwe lub konieczne, osobiste wspomnienie jest uzupełniane wartościowymi świadectwami, kilkoma książkami lub oficjalnymi dokumentami albo też wreszcie wiadomościami autobiograficznymi pojawiającymi się – należy sprawiedliwie przyznać, że niezwykle rzadko – we pismach samego biskupa Álvaro. Kiedy mówił o sobie samym, chodziło wyłącznie o poczucie humoru albo o sytuacje, w których bez wzmianki o sobie byłoby mu trudniej starannie przedstawić konkretną cechę Założyciela. Z pewnością zaś ludzka i chrześcijańska, przyrodzona i heroiczna zarazem, cnota wierności stanowi kwintesencję życia Álvaro del Portillo.

Poza tym starałem się kierować ideą, której nauczyłem się od niego w sierpniu 1976 roku przy okazji zajmujących go wówczas prac historycznych. Pragnął ukazać jak Św. Josemaría Escrivá przeżywał coraz intensywniej cnoty teologalne i moralne na różnych etapach swojej ziemskiej wędrówki. Aby to osiągnąć, uważał za bardzo ważne opowiadać żywe fakty. Pragnął jednak również uniknąć niebezpieczeństwa, zwłaszcza dla tych, którzy dopiero co przyszli do Opus Dei albo nie znali osobiście Założyciela, ograniczenia się do anegdot, bez dotarcia do głębokiej świętości chrześcijańskiej odpowiedzi Św. Josemaríi.

Ta przestroga okazuje się niezbędna przy pisaniu o Álvaro del Portillo, dlatego że jego życie kierowało się charyzmatem normalności charakterystycznym dla skromnych osób, które osiągają szczyty doskonałości nie robiąc niczego dziwnego ani wyzywającego. Pewnej nocy w 1985 roku zapisałem w Solavieya (Asturia): „kolejny dzień, bardzo normalny pod każdym względem, o takim pogodnym wyrazie, pełen modlitwy i pracy, który przeżywa się obok biskupa Álvaro”. Otóż wcielał on w tak przykładny sposób duchowość świecką Opus Dei, że u jego boku wydawał się nabierać życia tekst Św. Josemaríi Escrivy na temat Najświętszej Maryi Panny w książce To Chrystus przechodzi, 148: „Maryja uświęca to wszystko, błędnie przez niektórych uważane jako nie wzniosłe i bez wartości: codzienne zajęcia, małe szczegóły ważne jednak dla osób przez nas kochanych, rozmowy, odwiedziny krewnych lub znajomych. Błogosławiona codzienność, która tak bardzo może być wypełniona miłością Boga!”

Kiedy przypominam sobie te sceny, w których brał udział biskup Álvaro, w mojej pamięci zlewają się autentyczne idee: przyrodzona nadprzyrodzoność, heroizm w życiu codziennym, niezwykła normalność. Myślę szczerze, że jego odpowiedź na łaskę Bożą czyniła świętymi i Bożymi zwykłe i normalne okoliczności każdego dnia. Przekształcała rzeczywiście – posługuję się słowami Założyciela Opus Dei – codzienną prozę w jedenastozgłoskowiec, w poezję bohaterską. W jego codziennym bytowaniu, w najmniejszych rzeczach dały się słyszeć echa wieczności. We wszystkim cechowała go głęboka skromność, która przejawiała się łagodnością i zapomnieniem o sobie samym. Raz jeszcze występował paradoks ludzi Bożych, którzy usiłują się skryć, żeby było widać tylko Jezusa (jest to również zdanie Św. Josemaría Escrivy). Dusze zaś odkrywają Boską ścieżkę ich niezwykłej pokory.

Minęło już trochę czasu od jego śmierci. Wśród tych, którzy go poznali, opinie są jednomyślne. Álvaro del Portillo był przede wszystkim wierny, był dobrym człowiekiem, pełnym miłości. Wyraził to skrótowo spontaniczny komentarz arcybiskupa Stanisława Dziwisza, sekretarza Sługi Bożego Jana Pawła II, kiedy dostał pierwsze obrazki z biskupem Álvaro del Portillo do prywatnego odmawiania, wydrukowane w języku polskim: „Jakże dobrym człowiekiem był Prałat!”

Zawsze będę pamiętał spokój i równowagę, w jakich żył i jakie rozsiewał wokoło, co było oczywistym dowodem jego zjednoczenia z Bogiem. Jednakże, przyglądając się już w jego dojrzałym życiu, tej dobroci i zrównoważeniu – jego niesamowitej pogodzie ducha – odważę się przypuszczać, że były one raczej konsekwencją ascetycznej walki, zwycięstwa woli i zrozumienia, posłusznych łasce Bożej nad pełnym energii charakterem niż owocem temperamentu. Starałem się to pokazać na tych stronach. Biskup Álvaro był niezwykle wiernym człowiekiem pokoju, nawet wobec najpoważniejszych trudności, o uprzejmej, ale zdecydowanej osobowości, lojalnej i cierpliwej, wymagającej i mocnej, pełnej odwagi i śmiałości, wymagań wobec samego siebie i wyrozumiałości dla innych. Te cechy tworzą pozytywny obraz przykładnego pasterza na służbie Kościoła.

Salvador Bernal

„Miałem dość częste okazje, by spotykać się z księdzem del Portillo – wspominał Kardynał Wikariusz – odcisnęły one we mnie przekonanie, że mam do czynienia z osobą, która jest przykładnym duszpasterzem”. Dodał, że „w jego stanowczości popierania doktryny Kościoła, jedności z Papieżem, miłości bliźniego, w pokorze i zrównoważeniu, ujawnia się nadzwyczajne bogactwo życia wewnętrznego”.

Kardynał Ruini przedstawił następnie rys biograficzny księdza del Portillo, nazywanego po prostu don Álavaro przez osoby, które na całym świecie uciekają się do jego wstawiennictwa. Dodał, że „głębokie doświadczenie duszpasterskie, które dojrzewało przy boku św. Josemaríi, jego wypróbowane cnoty oraz jego kompetencje teologiczne i prawnicze czyniły go odpowiednim do różnorodnych zadań”.

Wikariusz papieski podkreślił jego „wieloletnią i wielopostaciową aktywność, którą wykonywał w służbie Stolicy Apostolskiej”, jako doradca w różnych kongregacjach, Sekretarz Komisji Soboru Watykańskiego II, która opracowała dekret Presbyterorum ordinis oraz jako ojciec synodalny i doradca w innych Komisjach soborowych.

Według Kardynała „służba, którą zawsze, i to sposób czynny, ofiarowywał don Álavaro Kościołowi Rzymskiemu, gotowość i pracowitość, z jaką wspierał inicjatywy apostolskie Ojca Świętego na korzyść jego diecezji, były częścią tej miłości Kościoła, której nauczył go św. Josemaria”.

„Bardzo ważnym wydaje się być także – dodał – jego zaangażowanie w promocję jedności pomiędzy kulturą a wiarą” oraz jego wkład w teologię laikatu i kapłaństwa, widoczny w niektórych jego pismach, takich jak: Wierni i świeccy w Kościele czy Poświęcenie i misja kapłaństwa.
Kardynał Ruini wspomniał o pragnieniu „szybkiego rozpoczęcia tego procesu kanonizacyjnego” ze strony „wielu wybitnych przedstawicieli hierarchii kościelnej i Ludu Bożego”. Jest już „bardzo żywa seria świadectw osób, które przebywały z nim, wśród których było także wielu kardynałów i biskupów”. Ponadto dodał: „Konferencja Episkopatu Lacjum, przez moją osobę czyniąca interpelację, wyraża jednogłośnie opinię przychylną” do rozpoczęcia procesu kanonizacyjnego.

Następnie Wikariusz rozmawiał o tysiącach łask duchowych i materialnych przypisywanych wstawiennictwu księdzu Álavaro, wśród których są również szczególne uzdrowienia. Łaski te pokazują „szerzenie się prywatnego nabożeństwa do tego Sługi Bożego”.

Po przemówieniu Kardynała postulator procesu, ksiądz Flavio Capucci, wniósł formalną prośbę otwarcia etapu diecezjalnego. W końcu kardynał Ruini potwierdził nominację Trybunału i została złożona przysięga przez członków tego Trybunału i postulatora.

Około 400 osób wypełniło salę. „Liczba osób zebrana podczas pierwszej sesji – konkludował Kardynał – to kolejny dowód uczucia, które krąży wokół naszego najdroższego i nieodżałowanej pamięci Álavaro del Portillo”.